Çöp Bidonları

çıkıp çıkıp geliyorlar zamansız söndürülmüş mum alevleriyle yenilginin görünmez çalgıcıları kimi yaşarken ölmüş kimi ölümde yaşayan bilenmiş kılıcını çekiyorlar yağmurun çoğaltarak kara büyüler gibi anılardan silinmiş anıları yaşamamaktan yorgun utangaç ellerinde örtük kapılar şaşıp kalıyorum, ben miydim pervasız akılsız, çılgını yarım yamalak aslına benzeyen bensiz çingeneler yağmur topluyor çöp bidonlarından ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde çıkıp geliyorlar, unuttuğum masallardan, yangınlardan, çiçek tarlalarından karanlığın acı çayırlarından yüreğimi üşüterek ısıtan yanlışlardan, doğrulardan sevgilerden, nefretlerden zihnimin silikon kristallerinden kar günlerinden güneşli sevinçlerden donmuş bir rüzgâr yatağındayım suskunluk kadar ölü öfkenin kanı gibi dipdiri içim acıyor, ah, acıyor içim nereden açmalıyım kendimi şimdi kederli müziğine yanık meşe kokularının nereden kapatmalıyım hiç bilmiyorum zamanın büküldüğü andan tanrının hiç bilmediği bir günahtan iç çekişlerinden, derin bir ahtan günlerin yıkık kulelerinden çıkıp çıkıp geliyorlar ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde...