Ve Gittikçe Irayan

buğulu bir camdan bakar gibisin gözlerinde bu dalgın, bu yorgun bulut yüreğimde güz kıyamet fırtınalar koparan bu dargın bulut yaban bir yağmur sonrası sesin dallarına çekilmiş durgun bir çınar gibi sakin suskunluğu telâşsız sözlere sarıyorsun yüreğim örselenmiş kırık kanatlarıyla düşerken avucuna anlamıyorsun böyle mi biter aşklar gün batımına uçan göçmen bir kuşun yitivermesi gibi bir rüyanın ansızın bitivermesi gibi nasıl unutursun? nasıl unutursun beni sevdin harlı ateşler yaktın karanlığıma aşkların haraç mezat satıldığı dünyada yıldızları birer birer indirdin saçlarıma seni sevdim kocaman bir dağ gibi genişledi yüreğim ne çok şeyimiz vardı anlatacak kimsenin bilmediği ne çok şeyimiz ne çoktuk, ikimizdik, ne çoktuk ne güzeldik, hiç olmadığımız kadar sen alır gelirdin kendini beni getirirdin yüreğindeki öyle anlardı, aşardık insanın yazgısını nasıl unutursun? giderdin masamda söylenmemiş şiirleri bırakıp sen gelinceye kadar nasıl da yalnızlıktı yastığımda unuttuğun ve artık hep yokluğun… bir rüzgârdı, kapandı pencereler son sesleri bunlar ezgimizin duyuyor musun? gidiyorum kal, demiyorsun şimdi bozkırlarda usul usul ağlayan kahır yüklü ağır bir tren gibiyim kimsesiz bir aşkın ayak izinden uzak yıldızlara doğru yol alan ve gittikçe ırayan ve gittikçe ırayan