شمارهٔ ۶۰

مبارکی و سعادت نمود روی بشاه از آن مبارک و مسعود تحفهای زاله چه تحفه ایست یکی فر خجسته فرزندست موافقان را شادی فزای و انده کاه بشهریاری و شاهی تمام نسبت او زهر دو روی نسب شهریار و زادۀ شاه نه پادشاه چنو بیند از فراز و نشیب نه شهریار چنو یابد از سپید و سیاه ز دیبه سلب باد روز در پوشد کجا ز غیبه بود تارو پود آن دیباه کلاه ملک ز شاهان بتیغ بستاند خزانه شان گه بخشش تهی کند بکلاه ببزم ورزم ببینی که او چه خواهد کرد ببدره های زر سرخ و قلبهای سیاه پسر بود بحقیقت پناه و پشت پدر چه خوب تر بجهان مر تر از پشت و پناه هر آنچه خواستی و جستی از خدای بزرگ بیافتی و بداری دگر بجوی و بخواه چو گل بخند و بیفروز زان جهت که هنوز بباغ بخت تو نشکفت یک گل از پنجاه