Hayalet

Seni bulduğum gün aslında kaybettiğim gündü... öylesine bulunduğun bir mekanda benden bihaber sohbetine devam ederken ben senin kahverengi gözlerinde sonu olmayan bir yolculuğa çıkmıştım.. dudaklarını kımıldatmadan bir şeyler anlatıyordun. sanki ağzını açsan yanlış bir cümle çıkıcak sanki kıyamet kopacak.. Sen susar gibi konuşurken, yüzünde acı bir tebessüm gözlerin de sonsuz bir kayboluşla öylece duruyordun... işte karşımdaydın işte yanıbaşımda... tanımıyordun ki beni, görmüyordun o yüzden konuşmuyordun bakmıyordun gözlerin kirpiklerinin ardında sakladığın kahverengi heryere bakıyordu benim olduğum yönde ise pusulası değişiyor başka tarafa kayıyordu... Hayatımda hiç kimseyi bu kadar çok sevdim mi bilmiyorum. yada; kimse bu kadar sevilmiş midir?