Sevgiliye....

Her aşk çıkmazlarına sürükler insanı, Bu yüzden bir aşkın içinde kaybolmaktır en kolayı. Sevgilim... Bir günü daha bağlıyoruz akşama, Her bir şey yorgun şimdi Ve her bir şey durgun... Akşam, Bıçak yarası, Ayrılık meşalesi, Bir yılan belki de koynuma girmeye hazırlanan... Yitik bir iklimde yetim geceleri avutuyorum sensiz, Gülüşlerim biraz çocukça Biraz da sinsice kopuşlarım. Kim bilir belki de Bir gün vuslata ermek olur bu kırgın bekleyişin adı, bilmiyorum Ne kendimeyim Ne de sana, Başka bir adamı taşıyorum sanki beynimde; Sen geldiğinde o gidiyor, O geldiğinde sen gitmiş oluyorsun... Kendime bakıp hikayeler yazıyorum başkalarının hayatlarında, Senin için en güzel şiirimdin diyorum, Sen dediğim zaman içimde oluşan derinlik sığmıyor kağıtlara... Karanlık deyip üşüyorum, Düştüğümü görüyorum rüyalarımda, Uçurum kabuslarım var her sabah, Kan tadı, korku... Bir intiharı seçmişim aslında böyle, Aslında böyleyim ben, Düş kurmaktan değil düş olmaktan hoşlanıyorum... Bencil desen de olur, Umursamaz desen de, Ben güneşi arıyorum gecenin en tenha yerinde... Sevgilim.... Sana insanların birbirini anlamaktan korktuğu Ve sevgilerin kendine olduğu bir devirden yazıyorum. Affet, ben de belki gayret gösteremedim seni anlamak için, Belki sen de anlayamayacağımı sandığın için açmadın bazı konuları... Affet sevgilim seni çok daha fazla sevmeliydim Sen olduğun için Hatta şu anda bu ayrılık satırları yerine Mezarımda mahşeri beklemeliydim.... Aşk bu olmalıydı değil mi, Peki biz nerede kaybetmiştik sevgilim... Bizi kazanmak yerine sen yada ben olmaktan kurtulamadığımız için Ya da içimizin kırılan bir yerinde Hep kendimizi aradığımız için mi? Sevgilim... Yoksul gecelerde sana şiirler yazmak istemiş Ama bana verdiğin zenginlikle çelişkiler yaşamıştım. Korkmuştum aslında biraz, Çünkü Sen beni alıp hiç tanımadığım bir iklime götürmüş, Üstelik orada öylece bırakmıştın, Ağlamıştım sonra, Çok geç anlamıştım; Sözüm ona güllerle bezenmiş maskeli şeytanlar balosunda olduğumu. Sokak aralarına dağılan hüzünlerini Yalnızca ben toplamalıyım bu şehrin, Bu şehrin tek yalnızı ben olmalıyım. Bu şekilde varabilirim gözlerine, Çünkü benim yolum zordan geçer hep. Sana bir gülümseme gönderebilmek için dünyanın en mutlu adamı olmalıyım Veyahut hüzünlendiğimde en acı sözleri benden duymalısın... Bitiyor işte sevgilim, Güzel şeyler gibi olmasını istemek yetmiyor, İşte son kez seni görüyorum bugün Ve son kez aşkım diyorum içimden. İşte bitiyor sevgilim, Uzun bir yolun başında, ayrı yönlere doğru, Ceplerime doldurduğum hüzünlerle, İlk büyük aşktan geriye kalan kocaman bir boşlukla gidiyorum. Ne sana yazdığım şiirler var aklımda Ne yürüdüğümüz sokaklar Ne de aramızda bir şeytan gibi duran ayrılığımız, Anlamı yok, boş aslında... Senin için güzel olmasını dilediğim kadar yaşamın, Gece kadar, yıldızlar kadar, ağlamak kadar. Bitiyor işte sevgilim İşte son kez seni görüyorum bugün ve son kez aşkım diyorum içimden. Hoşçakal sevgilim, Pencereni açtığında karanlığı göreceğini, Yıldızlarla konuşman için yüreğinin dilini kullanman gerektiğini unutma...