غزل شمارهٔ ۱۷
ش شیخ بهایی
0
Altın Yaprak
پای امیدم بیابان طلب گم کرده ای
شوق موسایم سر کوی ادب گم کرده ای
باد گلزار خلیلم شعله دارم در بغل
ناله ایوب دردم راه لب گم کرده ای
می کند زلفت منادی بر در دلها که من
گوهر خورشید در دامان شب گم کرده ای
گوهر یکتای بحر دودمان دانشم
لیکن از ننگ سرافرازی لقب گم کرده ای
ای بهایی تا که گشتم ساکن صحرای عشق
در ره طاعت سر راه طلب گم کرده ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş