غزل شمارهٔ ۲۱

شبی ز تیرگی دل سیاه گشت چنان که صبح وصل نماید در آن شب هجران شبی چنانکه اگر سر بر آورد خورشید سیاه روی نماید چو خال ماهرخان ز آه تیره دلان آنچنان شده تاریک که خواب هم نبرد ره به چشم چار ارکان زمانه همچو دل من سیاه روز شده گهی که سر کنم از غم حکایت دوران ز جوریار اگر شکوه سرکنم زیبد که دوش با فلک مست بسته ام پیمان منم چه خار گرفتار وادی محنت منم چه کشتی غم غرقه در ته عمان منم که تیغ ستم دیده ام به ناکامی منم که تیر بلا خورده ام ز دست زمان منم که خاطر من خوش دلی ندیده زدور منم که طبع من از خرمی بود ترسان منم که صبح من از شام هجر تیره تر است اگر چه پرتو شمع است بر دلم تابان