شمارهٔ ۸

چه خوش بودی ارباده کهنه سال شدی بر من خسته یکدم حلال که خالی کنم سینه را یک زمان ز غمهای پی در پی بی کران رود محنت دهر از یاد من شود شاد این جان ناشاد من به یادم نیاید به صد اضطراب کلام برون از حد و از حساب به افسون ز افسانه دل خوش کنم مگر ضعف پیری فرامش کنم بمیرم ز حسرت دگر یک نفس رها کرده بینم سگی از مرس غم و غصه را خاک بر سر کنم دمی لذت عمر نوبر کنم ندانم درین دیر بی انتظام که محنت کدام است و راحت کدام بهایی دل از آرزوها بشو که من طالعت می شناسم مگو اگر باده گردد حلالت دمی گریزد همان دم از آن خرمی نیابی از آن جز غم و درد و رنج بجز مار ناید به دستت ز گنج فروبند لب را از این قیل و قال مکن جان من آرزوی محال