Bir Bülbülün Sevdiğine Son Serenadı

Gece yıldızlar öper seni usulca Çiğ damlacıkları toplanır yanaklarında Ufuklar ağarmaya duranda seher vakti Bâd-ı sabâ demlenir dudaklarında Arılar kokuna koşar gelir Beyaz gül derler sen duvak takınca Yeşil çimenlerde tamamlanır tuvaldeki resim Gülünce pembe pembe olur yüzün gülüm İffetle birlikte anılır ismin Seninle yeryüzüne bahar gelir Kırmızı gül derler sen kızarınca Kalbimin yangınıdır senin yüzüne vuran Her mevsim en temiz sular öper Harama göstermediğin ayaklarının altından Böcekler usaresini emer yumuşak teninin Sevdalın dağları aşar gelir Bende figan başlar sen sarı açınca Sayrı yapan bir sevdanın resmidir sarılık Vuslat köprüsünü seller götürür Her ezgide keleplenir ayrılık Aşka vedasıdır gözlerinin Hüzün sular gibi coşar gelir Rengini, kokunu benden alırsın Aşkın acısını bırakırsın bana Aklımı, gönlümü hepten karıştırdın Son serenadımı yapıyorum bu gülistana Ve bu bir vedadır sana Sana geniş gelen bana dar gelir Hangi sevdayla ırgalanırsan ırgalan artık Kalbim öldü ve ölüm susturdu kemanımı İstediğin mezarlığa gömebilirsin Sana asılan yanımı Sonra dilediğin gibi koştur atını Bir aşk şehidine ağıt ar gelir.