Gönül Doludizgin, Aşk’sa Hep Ufuk

her akşam ilk yıldız ağarttığında gümüşlerini masmavi bir kuş süzülür yeryüzüne doğru havayla sürtüşen kanatları kavisler çizer gökadalar oluşturur bu kuş benim kuşum biliyorum her gece yolunu bekliyorum o bana yaklaşınca yüreğimde çifte davullar vurur benim kuşum yeryüzüne inerken gökyüzü yekpâre bir ağaç olur ve çiçeğe durur salkım salkım notaya dökerim yıldızların cümbüşlerini sürüsünü yatağa vuran bir garip çoban efkârlanıp bir türkü tutturur türkülerin pervazlandığı yerde insan insanca, kuşsa kuşça mutlaka kendine sığınak bulur benim kuşum bana göklerin armağanı takvîmlere bağlamışım dönüşlerini kimi zümrüdüanka diyor,simurg diyor kimileri bir cennet kuşu demek kalıyor bana hep ben yorumlarım gizemli düşlerini kuşum derim,yârim derim,dostum derim benim kuşum akıl,benim kuşum gönül ve serâpa nûr bana geldiğinde altın gagasıyla penceremin yeşil camına tık-tık vurur sel’e kapılmış gibi kapılırım gülüşlerine iki gözü iki bal peteği erguvan çiçekleriyle dolu eteği çiçekleri üzerime serpeler sonra benim kuşum,benim yârim yüreğimi yüreğine hapseder rıza makamında çalar her tambur en yumuşak yastık benim yastığım dikensizdir,ne esner ne buruşur ay’ın bulutlarla sarmaştığı gibi başını yastığıma koyduğunda gökçen kuşum,gökçül kuşum bu yastıkla soruşur bazen gözlerini kapatır dış âleme yüregiyse ya vedûd,ya vedûd diye verur yastık da aynı cezbeyle katılır bu nakarata bense sabaha dek semâ dönerim ne zaman ki kuşum gözlerini açar aşk bir kılıç gibi iner tepeden yanık toprağı diriltir, beklemekteki tohumu yeşertir yağmur meyhanenin toprağında ayık bir yer var mı? şarabı başkaları içmiş sarhoş gezen benim gökçen kuşum yine gökyüzüne çıktı ayaklarındaki gümüş halhalları şıngırdatarak bense ıssız bir adaya düşmüş gibiyim deniz süvarileri kuşatmış adamı bir yönden kendime küsmüş gibiyim hâlâ gökyüzüne bakıyor penceremin yeşil camı yastığım ya vedûd- ya vedûd diyor cevşensiz yorumlar umurumda mı? kızmak,kılıç çekmek hüner değil elin ve yüregin tutuyorsa işte boynum çekinmeden vur! 26.10.2009