Gün Gibi Olmuştuk

Aşk.. siyah beyaz mazinin monotonluğundan sıyrılmış aşk.. ulaşamayacağımızı bile bile her gece tanrımıza yalvardığımız aşk.. zaman zaman erişebilmek için ayaklarımız altına gururumuzu aldığmız aşk.. karşılıksız biz hayalleri kurmuştuk işte o aşka, 'biz' bitmeden önce.. ahdetmiştik yazgımıza o aşkı lal birlikteliğimizle sonsuza hediye edeceğimize.. çaresizdik ihatasız bakışlarımızda, sen bunu anlayamamıştın… Biliyor musun! Seni sevdiğimi söylerken kalbimde senli hayallerden kurulma bir kent vardı… adı antalyaydı. Birbirimizden aldı bizi denizine attı.. ahdimizi çaldı göz alıcı kent sakinlerinin sahteliğiyle.. seni sokaklarına koydu bensizliğin elinde.. sen sessiz kalmıştın, unutmuştun sözümüzü.. başkalarının arsız karanlıklarını bedeninle süslemiştin… Yeminliydim yazgımızda senden habersiz, ağlamayacağıma, bitmez bildiğim aşkımızın inanılmaz sonunu düşünerek… Belkide bu ayrılık yazgımıza tanrımızın koyduğu virgüllerdi, özlemler için, sevgiyi arttıran.. ama kalbim kaldıramazdı bu virgülleri.. soluksuz bir sevdaydı benim yazgımda yer alan sana söylemesemde.. ben ağlamamıştım, kalbim kaldırmamıştı ama seni beklemiştim kentin sahteliğine kanmaksızın.. Gün gibi olmuştuk üzerinden yılların geçtiği.. dolu dizgin hatıralarımız hala bendeydi üzerinden yılların geçtiği bir gün olsakta..