Hasret

Yeni farkettim; ne güzel duruyormuş kahverengi üzerinde sarı tonlar ama ustam, neden hüzün getiriyor sonbahar? Eylül geliyor, yapraklar terk ediyor dalları sonbahar neden gidişlere gebe kalıyor ve sarı neden engellenemez hasretin rengi oluyor? benzim sapsarı ustam, içimde bir irin seli, sınırlarını zorluyor kalbimin... Odamın hiç penceresi yok ustam yazdan kalma bir güneş var diyorlar dışarda sıcak mıdır, Karagül'ün saçları ısınmış mıdır, yine atıyor mu hızlı hızlı yürekler be ustam? Düşündüm de; iyi gelmiyor soğuk havalar kalbe yoksa denk gelir miydi bu kadar bütün gidişler sonbahara? Ustam, bir insan neye ağlar, ne için can verir canından aşk nelere kadirdir söyle bana? Ustam, gel yağlıboya bir resim yapalım seninle ben sana yeşil vereyim bakmaya doyamadığım gözlerden sen bana sarılar ver içini kıyan gidişlerden gel ustam, gel bir bardak çaya katalım hasretimizi şeker yerine bilmezdim önceden hasretin rengini... Tavşan kanı kırmızıymış, kalp ağrısıymış meğer sapsarı bir yüzmüş, çare bulunmaz dertmiş karaymış meğer hasretin rengi ustam ne çizersen çiz üstüne, tende bir dikenli tel çiziği gibi acıymış... Ben unutulmayan bir şey yok sanıyordum da bana bu kadar yabancı olduğunu görünce çocukluğumun kentini anladım, kalbimi bağladığımda başka bir kalbe hasretin ne demek olduğunu. ve ustam, hasret ilacı yar sinesi olan yürek derdiymiş meğer...