Melek Girmez Caddesi

hayatın ömrüme çizdiği resimlere bakıyorum paranın ve sopanın arsız iktidarı. suçu gizleyen servet hapishaneler kışlalar üniversiteler kömür ocakları toplum parazit istiyor: kapı açık. haydi sahneye çık ah... kendini yenileyerek tekrara dönüşen hikmet müphemin sonu. hepsi ve hiçbiri. kötülük ya da iyilik hakimler savcılar adliye psikiyatri fırıldak üzerinde çevrilen fırıldak. topacın kopan ipi ah... doğmanın dizginlenemez ânı hep çocuk kalmanın imkânsızlığı sürekli ertelediğimiz varoluş tatmini yetişkin olmanın incinen duyarlığı efendi ya da köle olmaya namzet manasız arzu ah... mekânın kuşatmasını esas alan yenilgi hayatın ömrüme çizdiği resimlere bakıyorum zamanın sıradanlığına anlam vermenin beyhude çabası hapsedici sürekliliğin yapıbozucu ahengi niyete kıyam gerek. gayeye vesvese. kine delalet ah... her şeyi tırmalayan şer kıyamet adazede geziyorum yelkenim sularda unutuldu sıratın ustası olduğum köprülerden geçmeyi bilmediğimden söz ediliyor şimdi şehirlerin içinde sönen nehirlere döndüm ah... tüketim çılgınlığına yenilen mutsuz uygarlık hayatın ömrüme çizdiği resimlere bakıyorum yalnızlığım metelik etmiyor har vurup harman savurdum aşkı sebeplerden hiçbiri yakar beni diye avuttum kendimi zarar hanemde açılan güller bile soldu yaşamak telaşında bıçkınım artık adana'da bir yaz akşamı sonu gümüşata döndüm yalnızlığımı 'bu yaşam romanında ayraç kim' vah benim sahteye esaslı aldanışlarım vah dünyaya armağan şer kıyamet hanem melek girmez caddesi olalı beri şen değil şen değil benim hâlim acıyı taşımanın ustası ezilmiş halklar gibiyim