Beyaz Menekşe

Eskiden utanınca yüzü kızarırdı tüm ergenlik kızların Şimdi yüzü kızarınca utanır oldularsa suçu kimde bunların Eminim anneleri yaprak kuruturlardı defterlerinde Adları Ayşe adları Fatma nesrin gülsüm en çokta masum İçinden ok geçen karalama kalpler çizerlerdi Utanır yine çizerlerdi Hepsi biraz kareli defter biraz kurşun kalem birazda teneffüs saati gülerlerdi Sevmek o zaman yaralı bir kalpti Sevmek o zaman utanmak demekti Aşk henüz ayağa düşmemişti Sevmek belkide biraz utanmaktı Eskiden utanınca yüzü kızarırdı tüm ergenlik kızların Şimdi yüzü kızarınca utanır oldularsa suçu kimde bunların Eminim eskiden anneleri okuldan çıkınca ilk adres eve giderlerdi Gölgelerine bile değmekten çekinir Sevdiği bile olsa bir oğlanın gözleri akı verse bakışlarından Kirlendiğini düşünüp gözyaşlarıyla silerdi Sevdiğinin hayalini gözlerinden Sevmek o zaman tertemiz bir hayaldi Sevmek o zaman yabanıl bir umudun değmediği Sevmek şıpsevdi bir iştah değil Sevmek uzaklarda çok uzak bir evin penceresinde Sabırlı bir beklemeyle sulanan bembeyaz bir menekşeydi Kuzum değişmeyen neydi eskiyen ne Zaman mıydı değişen yoksa değişmek kirlenmek için bir bahanemiydi Biz mi büyüdük ar yıkanmaz mı utançla Geçmi kaldık yoksa geçmi kaldık Avuçlarımızdan kayıp giden sabahla