Bir Pazar Günü

Kal desem kalmazsın gel desen gelemem ben Madem ki gidiyorsun bu şiir son hediyem Artık kimin eliyle bu çay o tadı verir Kim demlese bu çayı demi gamla beslenir Gözlerinde bir yağmur radyoda hüzün faslı Cem baba haykırıyor resimdeki gözyaşı Nemli tuzlu sokulgan göz yaşların var bende Kipriklere takılmış emanetin var bende Sen bırak ey sevgili ben sanada ağlarım Biri kaybedecekse kaybetmeye razıyım Ben sevmekten mahkumum müebbet ölüm bize Ölmek kurtuluş amma intihar haram bize Keşke bu gün değil de bir başka gün gitseydin Bu pazar yağmur varmış son pazar görüşseydin Ki yağmurlu bir pazardan kalmaydı sebepsiz sıkılmalar, Her terk ediliş mutlaka pusuda bir pazarı kolladılar O zaman bir mateme bürünmüş gibi dokunur Kapanan tüm dükkanlar Kepenkler hep hüzne dönüktür kör ışığın altında, Artık gizli bir isyandır sokaklar, arabalar Bu sağır kaldırımlar Eğer yağmurlu bir pazar da sebepsiz bir sıkılma Sararsa içinizi bilin ki bir yerlerde ayrılmıştır iki kişi!