İstanbul

Benim birde İstanbul maceram var, 995 te başlayan yağmurlu bir Kasım günüde Heyecanlı, bir o kadar da gergin Yazmıştım İstanbul'u ilk kitabımda İster gel ister gelme, geçmeziyem bu şehrin Men güzelden anlaram İstanbul şahı şehrin demiştim, Bir gezmede İstanbulu Şimdi ne yazmaya, nede gezmeye Şimdi, kötüleri üzmeye gidiyorum 95 Kasımında yağmurla beraber Kapalı çarşıda Orhan Veli ile tanışacağım Topkapı, Ayasofya Sultan Ahmet Beklide Dervişlere karışacağım Kim bilir bir bakarsın Boğazda teknelerle yarışacağım İhtimali zayıf ama Beklide en bilinmedik küfürlere alışacağım İstanbul sana geliyorum Yağmurla beraber 95 Kasımında Böyle başladı işte böyle gidişle Ve 96 kasımında yağmurla beraber döndüm Heyecanlı, bir o kadarda üzgün. Nemi oldu, nemi kaldı geride? Bir deniz yaş 18; Sonuç aşırı doz Hayalleri anıları bir küçük not defterinde yazılı O kadar İki Can Yaş 17; Topuğundan bile iğneliydi Son sözünde yaşamak istiyorum dedi. Uyuşmadan yaşamak Üç; Esrahan Ey güzel gözlü kız Çok uğraştık seninle biz Yaşamam için kufak bir sebep demiştin; Denizi göstermiştim. Öldü demiştin. Oysa ben maviliği demek istemiştim. Gözlerin gibi, maviliği Şimdi ceza evinde zaten evinde de cezalıydı. 4.5,6 Gider böyle geride kalanlarım. Ey be İstanbul Ey uyuşuk taş toprak Bana güzellikten söz etmeyi bırak. Ben senin o ışıltılı gecelerinde, O boğazının sahte kalabalığında bir tek şiir yazmıştım. Yalnızlıktan bunalıp ta sevgiliye Denize kızıllık düştüğü anda bir martı misali havalanırım, Aklımdan gözlerin geçtiği anda, En durgun sularda dalgalanırım Ellerin gerekli su içmek gibi Son dilek misali bir idamlıkta Tutmalı, öpmeli, okşamalıyım, Şefkatin olmalı bu karanlıkta Topu topu işte bu geriye kalan Kimi mezer taşında, kimi yalnızlığımın ak kağıdında Ve benim için İstanbul Artık sabıka kaydında.