Bizim Tarihimiz!

Mamurat’ül Aziz Toprağa düşen ilk tohum Kalemin ve kelamın ilk kalesi.. Orada başladı, kutlu yürüyüş.. Satvet-i Milliye!. Yunus diliyle, “Hamdım, piştim..” dedik. Başladı dağların eteklerinden Zirvelere doğru tırmanış.. Vicdanımın sesi, Orada yankılandı!.. Kalemin namusu, Orada soruldu!.. Vatan müdafaası, Orada anlatıldı!.. ‘Şark Gazetesi, Yeni Mefkure’ derken, Geldik bir koca çınara!.. “Turan..” dendi adına.. Isıttı yüreğini, bu isim!.. O isimle büyüdü, Arı,bal,petek misali.. Kendi kozasında, İpek salgılayan böcek misali!. Duvak duvak ördü ağını.. Vurdu çağa mührünü!.. Ali Rıza Alp, Cemil Meriçler Bu okul’da yetişti. Göllübağ’dan İstanbul, Bu ufukta göründü.. Ad aldı, Bu şehrin; Ovasından, Vadisinden, dağından, nehrinden.. Uluova!. Tohumdu, başak oldu.. Gün geldi, harman oldu.. Kaleme, sanata, irfana.. Yıllar geçti Dalgalar büyüdü Ufuklar yürüdü, yeni kalemlerle… Nurhak’ı, Fırat’ı, Yeniçağ’ı.. Ve, edeb içre Günü selamladı yeni soluklarla; Günışığı!... Bir kutlu yolculukta, ‘Asra yemin etti..’ Kalemler, ‘Halkın dili..’ olmaya namzet Bu şehrin; Sesi, soluğu, çileli yarenleri oldular! Balak duruşlarına, El kalktı rahmet dilekleriyle… Alperen ruhu her dem yaşadı!. Memişoğlu, Sunguroğlu, Niyazi Yıldırım, Şeref Tanlar… Daha niceleri unutulmadı! Onlar tarih, Onlar şeref levhasındalar.. Onlar eserleriyle, Gönüllerde taht kurdular! Onlar bu şehrin bahtını, Asla kara çıkarmadılar…