Gazi'ye

- Cumhuriyetin Onuncu Yıl Dönümünde - İnsan kanının yazdığı tarihi açarsak, Siması dökülmüş, eli titrek, kolu sarsak. Binlerce hayalet ebediyyen dilenirler; Heykellerinin can çekişen taşları titrer. Bir an unutulmaktan, o bir damla yosundan, Her âbide kıpkırmızıdır kan kokusundan. Bir âbidesin sen de fakat her tarafın nur; Toprak gibi pek sade, fakat dağ gibi mağrur! Tarih ebediyyetlere insan diye versin: Sen hissi olan, göğsü vuran tak-ı zafersin! Hisler uçuşur kaskatı tuncunda, taşında! Şebnemleri var merhametin taş bakışında! Tunç olmana rağmen de çiçek gördün, eğildin; İnsan yaratırken bile insan kalabildin. Çıksan göğe 'buldum' diyerek gökyüzü saklar; İnsen yere, ay, yıldız iner, yerde kucaklar; Gözlerde, gönüllerde kurulmuş oturursun; Hislerde, göğüslerde, nabızlarda vurursun; On yıldır, omuzlardaki başlar da başındır, Ak saçlı, siyah saçlı olanlar sarışındır. Zira bu alev parçalanırken de tamamdır; Zira bu yığınlarla adam tek bir adamdır: Zira içi hep senden ibaret derimizle, Sensin tutan âtiyi bizim ellerimizle...