Kocatepe Rüzgarı

Kocatepe’ye uğradım dün Yolum geçtiği içindi, Yine de bir eziklik oluştu içimde 1922 Ağustosun bir günü, yanık bayırları ,yıldızlı yalnız geceleri Akşehir üstünden gelen kağnıları Türk halkının onurlu direnişini, Yedi düveli dize getirişini düşündüm. Cehennem,Afyon ovasına inmişti Atlılar,toplar,ölüm ,kan Toz-duman içinde Akdenizi görmeye çalıştım O kadar yakın - O kadar da uzaktı Kocatepe,Tınaztepe ,Çiğiltepe ,Dumlupınar Yok oluşun-Yok edilişine tanık oldular Mağrur ve sessizce… Akdeniz alev! Akdeniz kan! Tarihi içiyorum Mustafa Kemal’le Kocatepe’de… Kocatepe’ye uğradım dün Yine de bir eziklik oluştu içimde, Rüzgarı durmuyordu Yumruk yumruk vuruyordu göğsüme, Uğultusu yine farklıydı Kocatepe Rüzgarının, Afyon Ovasından yankılanarak Diyordu ki; Yanık bir türküdür sesim Yemen’den mi geliyorsun Can yoldaşı Şahin Bey’in Antep ’ten mi geliyorsun Çöllerindeydin Fizan’ın Akka Kalesi mizanın Erzurum’da tabyaların Maraştan mı geliyorsun Şehit Gazi selamlaştı İzmir canla kucaklaştı Vatan senle bayraklaştı Sivas’tan mı , Ankara’dan mı , Afyon’dan mı geliyorsun Atatürk ‘ e –Atatürk ’ e benziyorsun ! Ses kesildi , rüzgar durdu birden , Bir el dokundu omzuma İrkildim ! “Düşündüğün yeter , şairce söyle artık , Cumhuriyet ve Türkiye Kocatepe ve Afyon demektir. Bu böyle bilinmelidir!” Kocatepe Rüzgarına Mustafa Kemal böyle söyledi. Arz ederim...