Aziz'in Kararan Gülleri

i. yıldızların yıldız olmak hakikatinden kurtulamadıkları o yerde beklenen sabah değildir artık beklenen korkudur yüreklerde ayaklarını soy ve çık tepelere tepelerin acısını duy duy varlığını neden yaratıldığını ve öylece kaldığını. ay tanrısı güneşe bakıyor ve bir tanrı daha oluyor derken zaman yaşlanıp akmıyor. gece yol alan atalarından söz ediyor biri gece için gittiği haccı bilmeyen atalarından onlar hep gece yol aldılar bu yüzden insan oldular diyor miraçları mutlaktı kalpteydi. ii. bir taşın işlediği yakınlık geçmişten bugüne taşınan bekleyiş tapınma ve ışığın ölümü söylediği ve insanların ceylanlar kadar kardeş olduğu ve çölün açlığı bilmediği iii. bir kadın göğsünde kavuşturduğunda ellerini ne istemektedir. ne söylemektedir bir kadın. en fazla yılanlardan istenen aşk en çok ondan korkulur çünkü. eski bir dilin gizlediğini açıklayacak olan kalptir yine de taşta yer eden birleşmesidir ruhla yaradılışın birleşmesidir insanın tanrıyla o sadelikte. herkesin bir miracı var. benimki o tepelere yürüdüğümde bana fısıldanan sözdeydi. yükselişim kanatlarımı gösterdi bana ve olmayan isteği hatırlattı. ne istiyordum? ne istiyordum taşlarda ilerleyen yaradılıştan. bir işaret binlerce yıldan bir işaret aşk olan. aşk, insanın geldim buradayım demesinin bilinci ve siyah güller sonra azizin gülleri göründü bana azizin kararan gülleri kelimeler gülleri unuttursa da rüzgar bir yansıma hep var sularda. güzelliğin odağı olan istek hep var o istek açıldığında yalnızlık hiç olmadığı kadar yakındır insana ve gövde hiç durmadan açlığı işler