Büyücüm

I Tanrıların isimlerini tekrarlamam, ölümü geciktirmiyor. Kemiklerimi, adak testimin yanında kıvrılmış buluyorum. Ve şekilsizliğimi unutmaya çalışıyorum. Nereden geldiğim biraz önemli Orada kalsaydım daha mı az titretecektim mermeri. Yüzünü tanıyorum büyücüm Yaşaması gerekmiyor ellerimin Yalnız gideceğim oraya Tanrılara ağlayacağım bu defa –Tanrılar ağlanmaktan yorgundur oysa– Boşluklarının, olmayışlarının sıkıntısını anlatacağım Susacaklar Soluksuz nasıl yaşanır sırlarını fısıldayacaklar Yaşanır mı büyücüm II Işığı yetmiyor gözlerinin Sadakatini anlatmaya Yoksun Yokluğun anlam bulmuyor yakarışında Çocuksuz olmalısın Kemiklerin yetiyor anlatmaya III Gri giysili törenler bitti Ayın ipuçlarını vereceği ânı bekliyorum. Bir ömre kaç ölüm sığdırılır Hangi korku adak testisini doldurur bilmiyorum Büyücüm gecede yıldızlarımın olması günah olur mu Üstelik birbirlerine göz kırptıkları yok Ölümlüyüm, Bundan büyük mutluluk olabilir mi büyücüm. Susuyor, kıvrılıyorum Kıvrılınca kemiklerimi sayamıyorum. Adak testim başucumda içi boş, Kaçıncı kadınıyım o adamın bilmiyorum. Kör oldum büyücüm Ateşin susuz öfkesi artık yok. Taşınan heykeller gibi kör Kırılan sütunlar gibi aksak. Hem büyücüm, Kadının acıları üşüşünce güneye Dünyanın dengesi neden bozulmuyor Anlamıyorum IV Dönüş Gitmek gibi olmayan boşluğuyla Uzak kalmanın uzunca sürdüğü o yaz ortası. Kaç gün Saymadım belki üç Zamanla işim bitti artık. Acı çoğaldıkça yumuşaması tenin Tersi değil miydi söylenen bize Biz değil miydik inandıkça katılaşan tenimizle Aldanışın kuytusuna gizlenen. Ben azaldıkça kendim mi oluyordum Başka bir şey, başka biri mi yoksa Bir başka hayatın olmadığı Her ânın değiştirdiği doğruysa Her şey dondu büyücüm Bir mermer soğukluğu kalıcı olan Bir de dokunuş Rüzgâr Dolu Konaklar / Metis Yayınları