Elveda

-I- gidersen asırlık bir ağaca yaslanmış gövdem kökünden sarsılacak var gücümle bağıracağım günleri yanıtlayan ormanda hiçbir şey kalmayacak kendi sesimden başka madenciler uzun lambalarını yakarak gururla inecekler oraya dünyanın bir saat gibi döndüğü dağların derinlerine her şey karanlığa düşmeden önce ışık sönmeden kapanmadan gökyüzünün kilidi sadece büyücü ve ölüm görecek beni -II- gidersen renkleri öp son defa sesleri okşa suyun üstündeki değirmene yürü zaman indirirken perdelerini ataların ve tanrıların yasakladığı huzur beklesin orda beni uçan bir gölgedir o tutsaklık ateş ve hürlükten yapılmış mavi gücün kaynağı kırılmaz çemberin sınırlarında hançerin soluğuyla dirilen kara bir kartal olur dinginliğin acılı anasıdır o geçmişin geleceğin anların ve yaşamın -III- güneş alçaldığında biraz dur düşlerini anımsa düşlerine adadığın hayatı içinde rüzgârın soluğunu duy ve düşlerin bilediği kılıcını al sunmak için sunmak için kanınla bir avuç toz kemik ve ışıkla yanan avutmayan bağışlamayan ölümün muhteşem güzelliğine sunmak için yer altı prensine büyücünün elindeki ışığı zaman yakar uzun lambalarını karanlığın okunu sapladığı ormanda -IV- bekle şimdi ateş sönecek yasaların kutsal dansı bitecek kaynayan suların, kanın ve buzun toprağın ve aşkın kardeşi olan öfkeni trompetlerle gelip gömecek yağmur dünyanın kristal dehlizlerinde ne öç, ne acı ne uçuşan yapraklar ne sessizlik… hiçbir şey kalmayacak hiçbir şey kendi sesimden başka var gücümle bağıracağım ELVEDA… ELVEDA…