Son Yolcu

Bir durakta son otobüsü bekliyorum… Saat gecenin ikisi Yanı başımda; Pas tutmuş sakalıyla birisi Gözleri çökük, mor kenarları Biraz tedirgin bakmakta Başında bir şapka var kapkara Alnında çizgiler var belli ki yaşlı Ne dilenci san ki, nede dik başlı Bir şey söylemek ister gibi Öyle tuhaf öyle tandır alevi gibi bir şey Hangi kimyanın içeriği Hangi fizik formülü açıklar Hangi çıplaklık açar içini, hangi açık saçıklar. Adam karanlığın sarhoşu Adam belki de aşkın berduşu Kim bilir hangi derdin kırık kanatlı kuşu Koparamadığı öksürükleri Hangi çileye şahit? Kendini taşımayan dizleri Hangi dağları aştı, Hangi çamurlu yollara şahit? Koltuk altında bir şişe şarap Göğsünün ardında bir koca azap Nasıl konuşmalı hangi uygun hitap Beynimi kemirmekte. Usul, erkan nedir? Nasıl seslenilir? Gözlerine sen kimsin der gibi baktım Anlamış olacak ki Önce boynunu büktü, sonra gözlerime baktı, Durdu duraksadı… _ Hatırı sayılmadı nasırlı ellerimin, Duyulmadı sesi garip yüreğimin Çiğ düştü saçlarıma güllerim soldu. Ben en kuytu köşenin garip berduşuyum. Bu kapital düzenin kırık kanatlı kuşuyum İşçiydim, çocukluk, gençlik ve ömrüm boyu Biliyordum belliydi bu kanserin huyu. Bir avuç kül bıraktım arkamda Ne yavru, ne çocuk, ne yar. Koca bir yangının ardından Bu konuşan ben miyim? Yoksa içim de başka birimi var?