Veya Sanmak Yalnızca...

İçimizde kimseye şans tanımadığımıza uyanmak bir gün Ve kendi hikayelerimizin en kahramanı olmaktan usanmak Bazen daha fazlasına bile inanıp sonra da utanmak... Çok şanslı ya da çok şanssız hissetmek mesela, sanmak veya yalnızca Çok sevmek kendimizi, kızmak, küfretmek hatalarımıza kimi... Mutluluğa yaklaştığımızı düşünmek yakalamak hatta kaç kere Yahut kaçırmak ellerimizden bile bile... Kimse görmeden bir gece içmek denizi bir nefeste Ne bileyim sebepsiz sevinmek, tebessüm etmek kendi kendine Gülmek hatta istem dışı, ve gülmek, gülmek mesela... Yanı sıra hüzünlerine yapışmak ruhlarımızın sıkı sıkıya Derken elimizde olmadan ağlamak kimi En kendiliğinden ve kimseye göstermeden Eninde sonunda ağlamak, ağlamak, ağlamak gibi... Yaşamak işte Hissetmek defalarca ve ilk kez keşfediyormuş gibi her defasında Ve sarılmak, sarılmak sarıldıkça, veya sanmak yalnızca... Buna benzer şeyler, hepsi işte, yaşamak yani Yazmaktan öte, her zaman resmedemediğimiz hani...