Kağıttan Kayıklar

Yine o otobüste olalım anne, Ben sessiz, düşünceli, Büyükmüşüm gibi... Pencereden seğrederken yeşil tarlaları, Sen kağıttan kayıklar yap, Gizlice eteğimi donat, Denizmiş gibi... Yeşil çorağa çaldığında pencerede Ben birden sana dönüp, Hesapsız hislerle yüklü kayıkları göreyim. Sessizlik coşkuya, düşünceler gülümsemeye... Çocukmuşum gibi. Anne, O an bile verdiklerin sığar mı sonsuzluğa? Sevgi, saflık, merhamet... Bin duyguyu bir an'a sığdırabilen Kaç kişi olabilir bu dünyada? Yine o otobüste olalım anne, Sen, ben ve eteğimde süzülen kayıklar...