Mahan

yordunuz beni acı dolu taştı fincan işte ben bu kadarım incecik bir kadınım bir su kabıyım ellerinize suyun azaldığı yerde bir buğu kadarım saçılsam bilmezsiniz nişan alsam ipteyim bana bir fırsat verilse ben derine gülle inerim gülde bahar vardır mahan eşiğinde yorulan evlerin aşk bana kapıyı aç daha çok kadınım şimdi siyah bir kadın ancak salihayım ben, dükkân önleri ölü böcek kabukları kadarım gözlerimde huzur evi kederi beykoz'da başdöndüren bir koku kadarım dergi kapaklarından gemiler yaptım asansörlerden korktum hep olmadı bakışlarımın sevgili rengi ölmeye yatmak istedim dün öğlen ölüm ki siyah bir kadındır siyah bir kadın siyah bir kadını ancak sözle toplar kendinden