Suçlu

her saniye'si bir öncekinden ürkek ilerlemekte ağır ağır zaman, ihanet'in yüzsüzce kucak açtığı bir duvar saati'nin yelkovanın'da. gölgelerde bıraktığı izi biraz daha siyah bir mum ışığı; duvarın çehresinde belli eder az önceki kargaşanın izlerini. gece nihavent bir çığlık gibi çağırırken uykusundan yeni uyanmaktaki gündüz'ü, yıldızlar üstlerine çekerler bulut işlemeli, açık deniz mavisi bir yorganı. böylesi yaşanması karışık bir gece sabahın'da, kapısını çarpıp adamı bıraktığı odanın o kapısından yeniden içeri girmesini düşünmek kadın'ın, ölüm döşeğindeki hapşuran dede'me; "çok yaşa" demek kadar komik belkide. şimdi ürkek bir balık gibi zaman iki saat öncesinde işlediği suçu farkedercesine; yerde yüzüstü yatan adamın kanını, biraz daha soğutur iki saat öncesine nazaran. gökyüzü aldatırken geceyi gündüzle, kadın da aldatdı; ihanet'in yüzsüzce kucak açtığı bir duvar saati'nin yelkovanının iki adım ardında bırakdığı zamanda. adam adam'ı vurdu kadın'ın önünde, adam kanlar içinde yatıyor kadın'la adam'ın ayaklar'ının ucunda. kadın çıplaklığıyla soğuk bedeninin içinde bir file nefes aldırırken, adam yerdeki ölü adamdan biraz daha mecaz-i ölü gibi durmakta giyisileriyle. Fahişe zaman'ın, o an dediği dakikalar'da. Aldatan kadın mı suçludur? Aldattığı için, Adam'mı suçludur? Adam'ı olan bir kadın'a dokunduğu için, Adam'mı suçludur? Aldatan kadını'na dün gece sahip olan adam'ı öldürdüğü için.