بخش ۳۲ - آغاز سال چهارصد و بیست و چهار

امیر مسعود پس از خلعت علی میکاییل بباغ صد هزاره رفت و بصحرا آمد و علی میکاییل بر وی گذشت با اهبتی هر چه تمامتر پیاده شد و خدمت کرد استادم منهی مستور با وی نامزد کرد چنانکه دمادم قاصدان انها میرسیدند و مزد ایشان میدادند تا کار فرونماند و چیزی پوشیده نشود چه جریده یی داشتی که در آن مهمات نبشته بودی و امیر مسعود درین باب آیتی بود و او را درین باب بسیار دقایق است خواجه علی و حاجیان سوی بلخ برفتند تا بحضرت خلافت روند ببغداد و سلطان یک هفته بباغ صد هزاره ببود و مثال داد تا کوشک کهن محمودی زاولی بیاراستند تا از امیران فرزندان چند تن تطهیر کنند و بیاراستند بچندگونه جامه های بزر و بسیار جواهر و مجلس خانه های زرین و عنبرینها و کافورینها و مشک و عود بسیار در آنجا نهادند و آن تکلف کردند که کس بیاد ندارد و غره ماه رجب مهمانی بود همه اولیا و حشم را و پنجشنبه سلطان برنشست و بکوشک سپید رفت با هفت تن از خداوند- زادگان و مقدمان و حجاب و اقربا و یک هفته آنجا مقام کردند که تا این شغل بپرداختند پس بازگشت و بسرای امارت بازآمد پانزدهم این ماه قاصدان آمدند از ترکستان از نزدیک خواجه بوالقاسم حصیری و بوطاهر تبانی و یاد کرده بودند که مدتی دراز ما را بکاشغر مقام افتاد و آنجا بداشتند فرمود قاصدان را فرود آوردند وصلتها فرمود تا بیاسودند و خود نیت هرات کرد تا بر آن جانب برود و سرای پرده بر جانب هرات بزدند غره ماه ذی الحجة برباط شیر و بز شکار شیر کرد و چند شیر بکشت بدست خود و شراب خورد نیمه ماه بهرات آمد سخت باشکوه و آلت و حشمتی تمام و این شهر را سخت دوست داشتی که آنجا روزگار بخوشی گذاشته بود سال اربع و عشرین و اربعمایه درآمد غره ماه و سال روز پنجشنبه بود در راه نامه صاحب برید ری رسید که اینجا تاش فراش حشمتی بزرگ نهاده است و پسر کاکو و همگان که باطراف بودند سر در کشیدند و طاهر دبیر شغل کدخدایی نیکو میراند و هیچ خللی نیست و پسر گوهر آگین شهر یوش بادی در سر کرده و قزوین که از آن پدرش بود فروگرفته تاش و یارق تغمش جامه دار را با سالاری چند قوی و گوهر داس خازن و خمارتاش و خیلی از ترکمانان فرستاد و شغل این مخذول کفایت کرده آمد و تاش بدان عزم است که حالی طوفی کند تا حشمتی افتد و هزاهزی در عراق افتاده است جوابها رفت باحماد که ما از بست قصد هرات کرده ایم چون آنجا رسیم معتمدی نامزد کنیم و بر دست وی خلعتهای تاش و طاهر دبیر و طایفه یی که بجنگ گوهر آگین شهریوش رفته بودند و مثالهای رفتن سوی ری و جبال و همدان بفرستیم و چون بهرات رسید مسعود محمد لیث که با همت و خردمند و داهی بود و امیر را بهرات خدمت کرده و با فحول الرجال بجوانی روز گذرانیده بر دست وی این خلعتها راست کردند و بفرستادند و گفتند که رایت عالی بر اثر قصد نشابور خواهد کرد چنانکه این زمستان و فصل بهار آنجا باشد و مسعود با خلعتها برفت