شمارهٔ ۱۲

در گلشن ایام نسیمی ز وفا نیست در دیده افلاک نشانی ز حیا نیست بر خوانچه این سبز فلک خود همه قرصی است و آن هم ز پی گرسنه چشمان چو ما نیست آسایش و سیمرغ دو نام است که معنیش یا هست و در ادراک نمی آید و یا نیست کمتر بود از یکنفس امید فراغت گر هست ترا حاصل بالله که مرا نیست روی دل ازین شاهد بد مهر بگردان کانجا که جمالست نشانی ز وفا نیست زین عالم خونخواره دلی خون ز تغابن دانم که کرا هست ندانم که کرا نیست پایی و سری نیست به زیر فلک دون گر دست فلک همچو فلک بی سر و پا نیست کس نوش نکردست ز خمخانه دوران یک جام صفا کاخر او درد جفا نیست