مجیرالدین بیلقانی

دلبند سمنبرست گلرفتارا شیرین سخنا ماه شکر گفتارا هر چند که هیچ یاد ناری ما را روز تو خجسته باد یارب یارا

یارب آن قامت چون سرو خرامان نگرید یارب آن عارض و آن زلف پریشان نگرید یوسف و چاه و رسن هر سه بهم دیده نه اید زلف او بر لب آن چاه زنخدان نگرید…

لاح فی الافق الثریا اسقنی کاس الحمیا جامه شب شد دریده جام می برگیر میا شاه من دریا دل آمد کشتی می ده به دریا قهوه صهباء بعدالمیت المطروح حیا…

جمال طبلکی سگ بهتر از توست که نشناسد کسی زرق و فنت را بدی با هر که در عالم کسی هست که نیکی باد لیکن دشمنت را…

کاشکی از همدمی روزی خبر بودی مرا تا فلک با آن جلالت پی سپر بودی مرا دوستی محرم مرا از ملک عالم آرزوست کاشکی بودی که این ملک دگر بودی مرا…

سوخت دل از عشق دوست دوست دمی در نساخت خواند مرا وز دو لب ما حضری بر نساخت من به وفا سوختم پرده دل گرچه او راه جفا زد چنانک پرده دیگر نساخت…

برید عقل ترا کی برد به ملک صفا که دل هنوز به بازار صورتست ترا نه طفل راهی از آواز و شکل دل برگیر که پیل را سر و شکلست و پشه را آوا…

ساقی ز صراحی می گلگون می ریخت مطرب گه زخمه در مکنون می ریخت فصاد و طبیب گشته بودند بهم این نبض همی گرفت و آن خون می ریخت

رفتی و درد دل به جهان در گذاشتی خفتی و دستها همه بر سر گذاشتی خاتون کشوری تو نگویی چه اوفتاد کز ما ملول گشتی و کشور گذاشتی…

تالله لو سال المکارم سایل بوما و حملها السؤل الی الغد من افضل الثقلین بعد محمد قولی لقالت افضل بن محمد

نیکویی کن شها که در عالم نام شاهان به نیکویی سمر است یک صحیفه ز نام نیک ترا بهتر از صد خزانه گهر است

فلک را عهد بس نااستوار است همه کار جهان ناپایدارست بسا کس کز پی یک روزه راحت بمانده روز و شب در انتظارست…

در کوی تو عقل بی قراریست بی روی تو روح سوگواریست هر تار ز نرگس تو تیری است هر موی ز طره تو ماریست…

شاها تویی که خواجه گردون غلام تست هر کار کان به کام تو باید به کام تست ایام وقتی ار نفسی زد به توسنی اکنون چو بندگان سر افکنده رام تست…

با یار جفا جوی پس از هجر دراز کردم به تلطف سخن وصل آغاز از هر بن موییش بر آمد آواز کای برده دلت عشق من آوردی باز