شمارهٔ ۲۰

شاها تویی آنکه از بزرگی بر سقف سپهرت آستانه ست دست ستم زمانه بکشست تا دست تو بر سر زمانه ست از دور فلک نصیبه تو اقبال و بقای جاودانه ست هر تیر که هیبت تو انداخت آن را دل دشمن نشانه ست چون بنده رای تست خورشید شک نیست که چرخ بنده خانه ست از رشک تو دشمنت که کم باد پرخون شده دل چو نار دانه ست می خواست کمینه بنده تو کاندر ره بندگی یگانه ست شعری گفتن به رسم نوروز زان شکل و نمط که در خزانه ست لیکن چو بدید روز نوروز واپس تر و کوچ در میانه ست خود راست بگوید این چه شوخیست زیرا که دروغ خوش فسانه ست با یاد تو داد خویشتن را نوروزی و تهنیت بهانه ست