شمارهٔ ۶

گرچه ز اندوه جهان بر دل ما صد گره است چاره عیش بسازیم که هم عیش به است می خوریم از سر آزادی و دانیم که می خوش کند حالت هر دل که ز غم پر گره است پس ازین عشوه گردون به یکی جو نخرم که همه آفت ما زین فلک عشوه ده است غم و شادی بر ما نرد گرو می بازند شادی از غم ببرد زود که شادی فره است پیش عاقل سپر از عشرت و عیش اولیتر خاصه اکنون که کمان های حوادث به زه است با زمانه نتوان برد ستیز از چه از آن که زمانه چو ببینی خس و خیره سته است ناله چنگ و می صافی و زلف چو زره چاره این غم درهم شده همچون زره است به بد و نیک جهان خرم و غمگین نشود مگر آن کس که برو حال جهان مشتبه است