غزل شمارهٔ ۶۸۳

کو خلوت و چه انجمن آثار جاه اوست هرجا مژه بلندکنی بارگاه اوست دل را برون زخود همه یک گام رفتنی ست گر برق ناله نیست نگه شمع راه اوست اقبال خاکسار محبت ز بس رساست گرد شکسته نیز درتن ره کلاه اوست ای بی خبر ز صافدلان احتراز چیست زنگی ست آنکه آینه روز سیاه اوست تا راه عافیت سپری مشق عجزکن آتش همان شکستن رنگش پناه اوست از ریشه کاری دل وحشت ثمر مپرس هرجا ز خود برآمده ای هست آه اوست زان دم که مه به نسبت رویت مقابل است باریکی هلال لب عذرخواه اوست مشکل که دل شکیبد از آیینه داریش خورشید هم ز هاله پرستان ماه اوست حسرت شهیدی ام به هوس داغ کرده است در خاک و خون سری که ندارم به راه اوست امشب عیار حسرت بیدل گرفته ایم هر اشک بوته ای زگداز نگاه اوست