Epilog

Ben yapmadım, başıma inen güneşti Kaynatan sonra döken geceye yıldız sıçratan Ben yapmadım, bilmiyorum da kim sustu Hangi çığlığını bastı yoluma kim, nasıl, neden Niçinler sıralarken oyundan düştüm. Sanki her şiirin canisidir dilim Islatırken ağzımda yayvan ve bir o kadar sıkı Kesilmiş kelimeler dokunur dişlerime Sızlar, çatlaklarından sızarken gece kuşları Bir düş alır, bir düş verir bu alışverişte Kim karlı kim zararlı, ah kuşlar! Yine karıştırdınız beynimi. Sokaklarda satıcılar can satarcasına, çığlık Sonra nara ya da kesmece iki laf, lakırdıyı esefle Geçirdim geçer notla karneme, çanta da keklik Üç beş salıncak, ip ve ekim vakti geçmiş hayatın Son anında, cüzdanımda yarım kalmış şiir… Seni tamamlamaya geldim, bilmeden yazmak gibi Kafanı karıştırmayı yâda, en dar zamanıdır bu mevsimin Sanki kurduğun iklimdir, sıcaktır, soğuk da olsun Yağışlı mevsimlerden örterken, sırılsıklam iki kolum Açıldı sana uzanırken saçlarım, dişim kırıldı. Çarklarına başımı koyarak ezdirme ayaklarımı İzlerine bakıp geliyorum yollara, yollar sızım Boşaltır gibi yapıyor, iktibas düşlerimi. Ben çalmadım, yapmadım da inen güneşse Ayı bulandım gecelerde, yıldız kaydırmak kadar hoş Şarkıların dillerinde son mırıltı Bir epilog bestesi… Son çiçek, al bağışladım koynuna Mevsimleri içinde saklarken sen Ben iklimsiz kaldım.