Kırkyılın Arafesi

Kırkyılın arefesi patlıyor içimde depremlerin kırılgan faylarıyla bil ki sabahın saati gece bilinmezidir içimde ölümlerin baş göstermes ilkin dakikaların boğukluğuyla yansıyor hüzünlerin denize koyulmuş fersahlarını binbir güçlükle aşmış adımlarıma. Gün doğmadan gece batmaz kırk yıllık çatlayışın çekirdeksiz indirilişi depremlerin mekanik gülümseyişidir ilik aşk yortusu sevda yağmuru ardından inen buhurla inip bir şekil alıyor gözlerimde indirdiğim yıldızlar çekip alsın ay yıldızsız küldür bütün geceler çekinme uyanmaz yarasalar bu çığlıkların içinden yankılanır ancak kırk yıllık sancılar sarınca uykunu uyumasını unutur gözlerinin bebeği ağlayan bir hale bürür içinde çıngıraklar hadi sarsa da nefesim halini özlemişliğin ahirzaman görüşüyle yansıyorum topraklardan toprak olmuş bedenlere her ölümde gülüşlerini yitiren bir mezar taşıdır saçlarım çocukluğunu bir şiirde katleden şairler gibi kelime kelime aşkını saplıyorum yüreğime ilkin bedenim kavruluyor sonra saçlarım düşüyor yere birer birer sonra yüreğime sapladığım kelimeler birer ayrılık olup dikenliyor yollarımı kan damlıyor kan damlasını toprağa kaldırmış ölümlerden. Ebem gümeçleri nasıl büyürse yıllarca zambakların asiliğinda sırılsıklam olur kelimeler aşklar boy verip de tek aşktan senden yansıyan selamlığa yol alır divanındaki müstesna yıllarla kırk yıllığını doldurmuş günlerin sene hükmündeki badiyesini yayıyor dervişler Artık kırk-ikindilerin abdalına bir hüsn-ü zan zaman zaman işliyor tesbihteki şu hal cezbe ki kendini kaptırmaktır sevgiliye halim beyan sevgilim. Aman!