İstanbul Kanatıyor Yüreğimi

Sonbahar kaldırımlarda ağlıyor Ve ben, Bir mevsimin üzerinden geçip gidiyorum hiç düşünmeden.. İçimde kavruk bir "Kasım" sancısı... Hatırlıyorum: "Kapalı perdelerin ardında Bir sevgi daha katlediliyor acıtan sözlerle Ve dışarda yalnızlığın melodilerini söylüyor yağmur" Şimdi, Ağzı bozuk bir sokak çocuğu Ve tiz sesli bir simitçinin yüzü Bir de ıslak parke taşları konaklıyor gözlerimin endişesinde Senin gözlerin çoktan gitmiş! Yorgunum, İlk defa yeniğim, Üstelik sarhoşum körkütük Üç kuruşa heyecanlarımı satıyorum rüzgara Bir elimde korku, diğerinde hüzün kalıyor... Bir vapur düdüğünden yüreğime çalınıyor ayrılık Martıların çirkin sesinde bir umursamaz alaycılık... İstanbul kanatıyor yüreğimi Yedi tepe, yedi ayrı mızrak bedenime... Yokluğun kadar soğuk bu kent şimdi, üşütüyor; Yalnızlığım kadar ıssız... Ölüm gibi acı bu mevsim şimdi, Gidişin gibi zamansız; Yüreğim kanıyor...