Şiir Gibi

şiir gibi başlamıştı aşkımız buğulu camlara yazıyordum her hecesini ama sen ilk mısrasında bırakıp gittin oysa yaşanacak ne çok şey vardı iliklerine kadar yaşanacak hemde gittin! ..şimdi bütün mısralar içimde demleniyor bu yedi tepeli şehrin, yedi tepesine gözyaşlarım yağmur olup yağıyor İstanbul ağlıyor sokak sokak en derin içlerimde gemilerim batıyor matemini tutuyor ıhlamur ağaçları ümit diye ne kalmışsa kırılıp dökülüyor... yenik bir sessizliğin ardından sanki bıçak yarası sanki yüreğime kurşun sıkılıyor içimde damla damla acılar gururum dirensede duygularım çıldırıyor İstanbul yanıyor sokak sokak en derin içlerimde alevler yayılıyor matemini tutuyor manolya ağaçları bozulmuş bahçelerim, karanfiller ağlıyor... şimdi iki damla gözyaşı var hasretinle avuçlarımda içimde bir sonbahar yaprak döküyor bir kuş çırpınıyor yaprakların üzerinde dağlar taşlar un ufak dağılıyor yıldızlar düşüyor bir bir İstanbul yanıyor sokak sokak en derin içlerime külleri savruluyor matemini tutuyor erguvan ağaçları sensizliğin eşiğinde umutlarım kanıyor...