Ağlıyordum

Ağlıyordum! sen arkana bile bakmadan giderken ben ağlıyordum.. yağmur yağıyordu sen giderken gök kubbe çatlamışcasına boşanıyordu damlalar. Ağırlığımca üzüntüler doluyordu sırtıma. Yağmur yağıyordu sen giderken göz gözü görmüyormuşcasına sağanak.. görmüyordun beni, ağlıyordum bilmiyordun... hareket vaktinden çok önce istasyondaydım. Kimler gelip kimler geçmiyordu ki bu yağmurda sen mi gidemicektin akıp gözümden karışıp damlalara... (diye avutuyordum kendimi) her anonstan sonra bir tren daha kalktıkça gitme vaktin geliyordu, yaklaştıkça vakit artıyordu gözlerimden boşanan yağmur... sonra sen göründün uzaktan yağmurların arasından süzülüp gelen sendin küçük bir bavul vardı elinde sürüklemeye çalıştığın. Gitmek istiyormuydun gerçekten bilmiyordum bense ağlıyordum sen bilmiyordun. Bir sigara yaktın sonra boğuluyordum dumanında. Çıkıp giderken sen gitme dememiştim sana kapıyı çarptığında suratıma sensiz yapamam diyememiştim sana... bir siren sesi vardı o anda arkasında uzun bir kondüktör düdüğü ötmüştü. gelmişti gitme vaktin bense gitme diyemiyordum hala. Küçük bavulunu yüklenip binmiştin trene geçerken sen vagondan vagona gitme diye haykırıyordum duymuyordun... cam kenarında ki yerine geçip uzun uzun baktın sen son kez bu şehre.. saklanıyordum bi suçlu edasıyla tüm kuytularda. Hareket ettiği an tren çıkmıştım karşına arada camlar uçurumlar gibiydi sadece bakabilmiştim gözlerine gidiyordun ağır ağır... koşuyordum nereye kadar? Elini cama dokundurup ''hoşçakal sevgili'' dedin. Takılıp tökezlere düşmüştüm o an gidiyordun sen ağlıyordum ben ''hoşçakal sevgili''