Aynıydık

Aynıydık üstelik ! Başlamıştır ayrılığın güncesi artık... Sonları üç noktalı bütün söylemler gibi bitmeyecektir sen bitene kadar, dinmeyecektir kulağından onun sesi, akıp gitmeyecektir gözlerinden onun hayali karışıp damlalara.. Ağlasan da duymayacaktır ağlamasan da ! Uyanırsın bir sabah yüzünü yıkamak için geçtiğinde lavabonun başına suyu çarpıp ta kaldırdığında başını görürsün aynada onun yüzünü.. Süzülürken sular yüzünden gelir aklına ''aynıydık'' dediği anlar... Aynıydık öylemi? Diye sorarsın Evet cevabı gelir en acımasız haliyle Aynıydık ta nerdesin şimdilerde? Nerde içim? Nerde ellerin? Nerde gözlerin? Gözlerin bana bir çaresizliği anlatır kimi zaman. Akacak bir damla yaş, büyük bir fırtınaya sebep olacak ilk hamle gibi durur Göz pınarlarında... Yoktu bugün gözlerin yerin de ! Yerinde en ünlü ressamların yaptığı çaresizlik tablosu vardı bakmaya doyulmayan, Tüm derinlikler ordaydı. Yasaktı bugün gözlerin ! Gözlerine bakmak en basit halimle, işlenmiş en ağır suçtu sende Yargısız infazdı bugün gözlerin ! İşlediğim en ağır suçun en ağır cezasıydı gözlerinsiz kalmak. Yağmurlu bir günde galata kulesinden şehr-i İstanbul'a bakmaktı gözlerin. Tüm İstanbul yağmurla akıp gittikçe derin kuytulara Arayıp, bulduğum gözlerindi en derin kuytularda. Yağmurdan sonra gök kubbeyi saran renk kuşağıydı gözlerin Tüm renkleri içinde barındırırcasına ... Gece olduğunda gökyüzüydü gözlerin tüm yıldızların dans ettiği Gecenin karanlığını bölen Ay gibi parlamaktı senin gözlerin Ateşe, suya, havaya ve toprağa yakın olandı senin gözlerin En yanımda en yakınımda olandı senin gözlerin. Yalnızlığımdı senin gözlerin, gözlerin yalnızlığımdı benim en yalnız yanımda. İçimde kurduğum şehrin ışıklarıydı senin gözlerin Şehrin tüm sokakları,caddeleri sana çıkıyordu. Girdiğim her sokak çıkmazdı, Nefesim bitene kadar koşup ta takıldığım ilk tökez de çıkardı karşıma gözlerin Gözlerin benim, benim gözlerim gözlerin ... Aynıydık ...