Gül Düşleri II

yürüdükçe açılırmış insan; daha bir engin düşünlere yolum kaf dağına düşüyor bi elimde rüzgar gülü gülü olmayan rüzgar peşimde üfürüyor beni tepegözler, ağzından alev fışkıran ejderhalar daha neler neler saymakla bitiremem tanımıyorlar beni ama alıyorlar selamımı ne hoşsohbet şu anka kuşu bir de ondan dinliyorum seni senden bahsediyoruz masal perisi olmaktan masal masal dolaşıyorum yine gördüğüm gül düşleri rengarenk düşlerden düş bahçelerine giriyorum yine süslü kapılardan bürünüyorum hayallere iyice çocuklaşıyorum yediveren bir iklime sarılıyorum hayır üşümüyorum melankolik ruhumda zararsız hezeyanlar bir çiğ tanesinden; yenice öğüttüğüm bir düş geceleri yollarımı aydınlatsın diye cam kırıkları gibi o düş kırıkları kurutulmuş gül kırıntıları unufak olmuş kristal gözyaşları ve ruhumun darmadığın sureti kaybolup gidiyor ve ben tabiki bu seviyi bir başka düşe erteliyorum not düşüyorum: YARIN