Tasma

boynumdaki bu tasma özgürlüğüme gem vuruyor ruhuma gam doluyor pencerenin dışında ki sis bulutları hatırlatır özenirim içinde koşmaya tasmam özgür olmağımı haykırır kopar yüreğimde isyan fırtınaları koparmak isterimde el değemem ne yazık mecburum ona tasma olmadan yaşamda yok hiç denemedim koparmayı ödüm patlar ona birşey olacak diye ben onu atarsam havada kapacaklar ne gözler var onda çok heveslisi çok sevdalısı var tasma için hayatını verecekler yazık oysaki kağıttan gemiler yapmak varken ne küfürler ederdim çocukluğumda tasmaya taşıdığım sepetin ipleri omuzumu keserken hoş ki şimdi aşık değilim ona bir kalem bir ekran bir sürü kağıt ne pistir ne hastalıklar yüklüdür o kağıtlar için tasmaya mahkumum ben mecburum ona mecbur olmak çok acı