Meleklerin Unuttuğu

kışın soğuk dudaklarıyla öptüğü gece örtsün üstümüzü. kar gibi geçsin içimizden hayat suyun diliyle sevelim birbirimizi ağacın dala söylediğiyle. şehir rüzgâra tutulmuş şemsiye “denize bakan evler gibiyim seninle” dediğim bir adam vardı denize açıldı. ben ondan açıldım. bu mercan adaları boynumdaki bu beyaz halka ondan… o beni ilk halimle öyle heveskâr su gibi taştan taşa öyle tozumu toprağımı sile süpüre bildim aşk tekinsizdir. o sustu dağların gösterdiğiyle bir ayaklanma gibi sevişirdi ve içinden geçtiği her kelime bana dünyayı gösterdin diyen bir adam vardı bir güzelliğe açıldı. bu ışıklı sabah bu durmadan öten serçe ve bu yangın yeri dumanı tüte tüte öyle amansız bir gitmek içimizden kalmaları geçire geçire bu bahçeden geçilmez iki gözüm sevdiğim diyen bir adam vardı. ben o bahçeden geçtimdi ellerim ayaklarım bir zorunluluğu sürükleye sürükleye dinledim ağacı toprağı ve çimeni ansızın kar…ve kışın soğuk dudaklarıyla toplayıp kaldırdığım kışlıkların arasında unutulmuş bir yaz gömleği gibi parıldayan ay çatımızdır bulutlar diyen bir adam vardı. bulutlara götürdü beni ve bıraktı baş aşağı hazırdım düşmeye kendimden ve birikmiş her şeyden ne varsa ağırlık yapan boşaltılmış bir ev gibi kırık dökük eşyalar arasından döne döne … meleklerin unuttuğu bir güne düştüm… düşmek söyledikçe can yakan bir şarkıyı hiç durmadan içinden geçirmek demekti buraya melekler hiç uğramadı buraya melekler hiç uğramadı