Annemin Karnında

İlk evimdi Yusyuvarlak Acaba nasıldım diye Sık sık sorarım kendime Ayaklarım kalbinin üzerinde annecik Dizlerim tam karaciğerine karşı Ellerim kanala sıkışmış Karnına doğru Sırtım sarmal durumda eğri Kulaklar dolu gözler boş Kaskatı kıvrılmış Başım ise neredeyse vücudundan dışarıda Kafatasım deliğinde Sağlığından Kanının sıcağından Babamın sıkıştırmalarından Haz duyuyorum Zaman zaman tuhaf bir ateş Karanlık dünyamı aydınlatıyor Kafatasıma inen bir şok beni rahatlatıyordu Ve atılıveriyordum kalbine doğru Dölyatağının iri kası Beni sıkıştırıyordu o an Ve kanınla suluyordun beni Alnım hâlâ yumru yumru Babamın dürtmelerinden İzin vermek niye bunu yapmaya Neredeyse boğazlanmaya Ağzımı açabilseydim eğer Seni ısırırdım Konuşabilseydim biraz Şöyle derdim: Kahretsin, yaşamak istemiyorum! Çeviren : Gül İLBAY