Masum Ateş Olurmu

ne zaman gözün gözüme değse vurulurdum yakomaz sancılarıyla rotası silinmiş bir gemi kalkardı içinden kılavuzu yağmur kuşu kanayan yerime güller basardı gülüşün ve ardında ağlayan bir çocuk saklı ağladığın kıyametim olurdu allı güllü yazmalar solardı başında kızların tüm şehir ağlardı seninle. Sana gözlerimi adardım ve şiirlerimi dağ zirvelerinde açan kırçıçekleri kadar masum gözyaşın düşünce ellerim yanardı masumiyetinde yanmadımmı ben masum ateş olurmu ay kanardı yıldızlar kayardı güneş vuruludu ateşinden ne zaman gözün gözüme değse kaçardım haylaz bir çocuk gibi dörtnala atlar koşardı yelelerinde savrulan senin saçların ay ışığı içmiş saçlarınırını rüzgar tarardı rüzgarın kanatları var kanıyorum kanadımdan vurulmadımmı ben masum avcı olurmu ay ışığı çaldığım saçlarını köy türkülerine yazdım ah etmeyen çeşme gibi akıyorum azlığınla dolduruyorum azığımı yüzun bahardı tanıyalı renklerini düşmanım siyaha beyaz kanlım olur giyinsem bedenime yüzünün renklerini ebem kuşağı diye karşılar beni çocuklar kimseler bilmezdi sesinin bende bıraktığı yankıyı aşk yanmaksa sesinde yanıyorum susuşun ceblerimden düşürdüğm uşurtma ipiydi artık gece bulamki ipin ucunu sesinde sakladığın cennet kuşunu bir bakışın kaldı aklımda siliniyor siyah beyezların öptüğüm yerden kinim kendime korkuyum bakışlarında silinirse balkonundaki göçmen kuşlar kadar vatansız kalırım beton saksındaki çatık menekşeler kadar küserim hayata közü küllenmemiş ateşim kendime masum ateş olurmu