Akustik Nostalji

Nikotin renkli gecelerini başkentin Bol izmaritli kül tablasına hapseyledim Az önce yüzümden bir köylü gülüşü uçtu geceye Ya da bir köylü ağıtı Biliyorsun bizde pek fark edilmez her ikiside... Adına şiirler yazma niyetindeydim; Senin gözlerini Babamın ak saçlarını Anamın dualarını Hüzün rengine boyayıp sürecektim beyaz kağıt üzerine Tarhana kokulu, hoş sohbetli memleket gecelerinden bahsedecektim Ne oldu da sustun? diye sorma Ellerimi yosmalar tuttu say Ya da şehirlendi san gülüşlerimi. Özlenmişliğinden Tabancamın namlusuna sürdüğüm memleket rengi mermilerden Köylü gülüşümde bıçaklanan geceden Mavi ışıklı baskınlardan Yansısız aynalardan Düşünsel travestilerin puşt sırıtışlarından Kanayan şakağımdan Vurulmuş yarınlarımdan söz etmeyeceğim... Ben suçlu değilim Çiçekleri ben dövmedim Gözlerinden başka muska asmadım boynuma Senden yana amenna'dan başka söz bilmez dilim Ben suçlu değilim Suç sayılırsa bir köylü gülüşüm var benim geceyi bıçaklayan Bir de gözlerine yazdığım şiirlerim... Memleketin otantik dekorlu dergi bürosunda Yoğun sigara dumanı altında, aykırı susuşlarımızı Buğulu gözlerimizden sızan bir kaç damla yaşı Kandil akşamları paylaştığımız türlü duaları resimledim hüznümün repartuarına Başkentin agresif gecelerine inat Ceplerimde sakladığım memleket çiçeklerini kokladım Hayalinle başbaşayken utangaç bir buse kondurdum alnına Babamın resmine baktım Telefon tellerinden hasret gönderdim sana Bir hüzün ihtilalinde uyandım uykulardan Polis jopları yine ayaklarımın altını öpüyordu Sen gülmüyordun Memleket yıkılıyordu saçlarımdan tutunarak Saçlarım acıyordu Vakit sabaha yaklaşıyordu Köylü gülüşüm geceyi bıçaklıyordu sırtından Ben gözlerine bakıyordum Ve susuyordum usanmadan...