Kaybedenler

Tek bir gülüş, Bir dokunuş bile "Belki" de bağlayacaktı kaybedenleri hayata. Umutsuzluklarını, çaresizliklerini ve uykusuzluklarını yok edecekti. Beklemek bile mutlu edecekti onları. Peki ! Hiç kaybettin mi sen? Uykusuz gecelerin oldu mu? Hayatın akışını, bir sinema şeridi gibi izledin mi gözlerinin buğusunda? Hiç özledin mi yanaklarını okşayan avuçların sıcaklığını? Aslında bir bir sıralamalıyız olup biteni, Sormalıyız hesabını kendimize ve yaşanılan her şeye. Sonra, Düşünmek gerek hatalarımızı, Yanlışlarımızı Ve Neler yapabiliriz mutlu olmak için diyerek atmalıyız ilk adımı Felsefesini yıkmalıyız yalnızlığın, Sığınaklarımızdan kurtulmalı, inanmalıyız kendimize Acı ve kederin sanatsal faaliyetlerini çoğalttığı şu dünyayı İçimize işlese de sancısı Bir yerden başlamalı ve yok etmeliyiz Ömrümüze iliklenmiş her ne varsa söküp atmalıyız Hep böyle gitmemeli bu çark demeliyiz Kendimize tutunmalı ve doğrulup kalkmalıyız ayağa şimdi Bir çırpıda yok etmeliyiz sahnede ki, bu gösterişsiz gösteriyi Kendimiz de başlatmalıyız ilk galibiyeti Sonra hayata karşı namağlup dimdik ayakta kalmalıyız Tek bir gülüş Bir dokunuş "Şimdi" Bağlayacak kaybedenleri hayata… Gülümse kendine Ve Dokun avuçlarınla yanağına "Senin senden başka dostun yok çünkü şu hayatta!"