Sor...

Ne kalmış ki söyleyeceğim Sözümün gerisinde birkaç kurşun alfabe Olur mu olur Seni gördüğümde yine onmaz zaman sonra Çözülüverdi batıra-çıkara bitiremediklerim... Bir sor cümlelerime, Senin bir gülümsemene, Nelerini değişirler sormadan. Sor, Bana bunu yazdıranlara Söylediğin her söze karşı Kaç kere susarlar bana inat. Hiçbir duygu kalmadı ki içimde, Düşüncemle alay eden Benimle miydi derdiniz, "uzaklar uzaklaştırır" derken. Değil. Değil ki seni görünce yine, Bitmemiş mısrayı tekrar okur gibiyim Üstelik tersinden Üstelik öfkemin dikine... Yok olup gitmeden tamamlanmayı bekliyor Senden yarım kalanlar. Söylediklerin, Sustukların... Bir de unutup da ikisini birden yapmadıkların Ne gibi mesela, Misal kurtarır mı durumu dersin? Kalmamış ki söyleyeceğim bu yarasa dimağımda Sana bıraktığım yerler karanlık değil geçen seferki gibi, Seni bekliyorum, Söylemeni belki bir-iki cümleyle, Unuttuklarının da hatırladıkların kadar değerli olduğuna