Son

Baharın son günüydü seni son gördüğümde Bir avuç arkadaşla, Dişlerimizi bileyip Hararetli şekilde Nerden geldiğimizi konuştuğumuz bir akşamın Ertesi günüydü. Nasıl yayarız akşamdan kalmalığımızı Bir güne diye Düşünürken Gündüzlere öykünürdük. Baharın sonuydu... Yamacımıza koyduğumuz düşünceler Nasıl da uçup gitmiş Biteviye zamanların ölçeği gitmiş Sen mi gülüyordun uzaktan Cümlelerin mi seni güldürüyordu Seçemedim. Sana söylediklerimin tüm yorgunluğu yüzünde. Yanıma geldin... Sırtıma dokunan elin Yani benim betimlemelerime kurban giden Her hareketin/hareketsizliğin Bir anda düşünsüzleştirdi beni. Konuşacak şeyleri olmayan insanlarındı Konuşmak havadan sudan. Beni, bir kere daha dinlemeliydim senden. Çünküm eksik kalıyor her seferinde Kendime anlatacaklarım Bir de sana anlatmadıklarım... Bahar sonuydu seni gördüğümde Şairler ne ister ki bu mevsimden diye Düşünmeye kalmadan Düşünmedik artık havayı-suyu... Bilmiyorum, şu küçük zaman yetti mi Tüm hırslarımın muhasebesine Ben senin yanında olmak istiyordum yine burada Sense kurduğum o uzun cümlede başka bir isim Olmak istiyorsun artık. Çok zor isim beğeniyordun sen, Çünküm ben, çok zor ‘ben’ oluyordum sana göre. Çok zordu işim, Hem seni ikna edecektim, Hem kendimi... Neydi son söylediğin, ‘iyi birisin’ sen. İyilerle ilgili iyi bir şey Söyleyen kimseyi tanımadım ben. Kendime bir kimlik beğendirip de Tutmak elini, Bu sefer kolay değil. Değil ki tutmak elini Yazdığı dizeyi unutan şairin haline benziyor. Birinin öğüdü mü yoksa bu Unutmama sözün Tamam, ben bulurum bir yerden çırpınacak düşünceler Biliyorum, kayıtlı bir yerlere, Bu yüzünden taşan gülümseme... Bahar son’ları, ‘Son’ları çok seviyormuş gerçekten Beni sevme koşulun senin de, ‘son’ ları çok sevmemmiş demek ki...