Kopardım Hayattan İpimi

"kopardım hayattan ipimi kapattım sevgilere kapımı kendimi düzenine uyduramadığım bu zaman değiştirdi tipimi" mutlu hayallerimiz vardı hepsini uçurumlardan attık acılar bizi sardı kendimize sıkıntılardan bir boşluk yarattık sevdiklerimiz bizi unuttu hayallerimizi bu boşluk yuttu hep aynı sözler bu kaçıncı söyleyişim anlatamadım kimseye artık bittim bir kere gülmek için ömrümü sattım istemeden kendime bir bataklık yarattım kendimi kaybettim sonra da battım yaşlanırken sakallarımıza düşen beyazlarımıza bakmayanlar taşlanırken yaralarımıza da bakmazlar mevsim karanlık hüznün içinde sonbahar her yerimiz matem dolu gözümüze yağmur yağar yosunlarımız vardı denizlerimizin altında yeşermiş denizlerimiz çöl oldu çöllerimiz kaktüs doldu çiçeklerimiz can vermiş biz bu çöle kurbanlar verdik kendi yarattığımız çölde geberdik.