Kötürüm Ruh

ruhların içinde kayıp kendimi kötürüm ruh sayıp bileklerime jileti dayayıp kessem olmaz ki çok ayıp... on altı yıl ilerledim dertlerimi derledim buraya kadar gelebildim on yedime mutsuz girdim mutsuzluğu sınır çizdim tesbihime çilemi dizdim ... bileklerimde canıma kasteden illet bu jilet cehenneme bir bilet cehennem ellerimde oysa çok uzak cennet ellerimi terketmeli bu meret kaderi yaratan tanrıda kudret yaşamak varken ölmek mi marifet yaşarken durmadan aşkıma hasret ölmemeliydim kadere nispet kendi içimde müstakildim sizin içinizde ser-sefildim korkak değildim zulme eğildim mecburen geri çekildim anlatamayacak kadar rezildim güçsüzdüm hep ezildim belki biraz cahildim ama bu vahşete dahildim ben kendime delildim ama kendimde değildim sırtımda içi dert dolu bir sepet yolumun üstü cinnet melanet kafamın içinde dinmedi lanet çıldırdım yine bitmedi mezellet hayatın artık kalmadı lezzeti bilmem! tanrı'm duyar mı bu şikayeti bendeki dirayet yaşamaktan ibaret gitsem musibet dönsem şiddet birden çaldı zil bana yoktu tatil onların elinde parası çil çil cüzdanlarının içi yeşil sefa sürüyor bunca katil benim elimde mendil gözlerime çekilmiş gibi mil gözyaşlarım oldu nil hadi sil... doğruyu söylemiyor hiçbir dil ben pireyim onlar fil hepsi birbirinden bencil intikam almam lazım çok acil ne zaman bitecek bu esaret yaşamak değil bu rezalet duvarlar benek benek rutubet hâlâ dilimi terketmedi sükunet ama yüreğimden kaçtı saadet üzüldüm ağladım kısa bir müddet gözyaşı tanrı'nın bahşettiği nimet müphem biçimde yaşamak mı müspet! ... ruhların içinde kayıp kendimi kötürüm ruh sayıp kafama silahı dayayıp sıksam olmaz ki çok ayıp...